آقای مهندس محمد فریدونی

نماینده محترم استان ایلام
سابقه فروش و تامین سنگ ؛ کاشی از سال ۸۴ بعنوان نام تجاری آنتیک زاگرس سابقه ۳ ساله تولید قطعات بتنی و پنل های grc و سنگ مصنوعی مشاوره تیم طراحی معماران غرب سازه با ۴ سال سابقه طراحی و اجرا

اطلاعات تماس

صاحب امتیاز: آقای مهندس محمد فریدونی

تلفن: 08433723692

همراه: 09934490659

سایت:

ایمیل: mohammad.fraidoony@gmail.com

آدرس: ایلام، دهلران، نبش چهاراه جانبازان، کاشی ایفا، نمایشگاه آنتیک زاگرس

ایلام مرکز استان ایلام است. جمعیت این شهر برپایهٔ سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۹۴٬۰۳۰نفر بوده‌است. شهر ایلام در حصاری از کوه‌ها و ارتفاعات جنگلی واقع شده و آب و هوایی معتدل کوهستانی و بهاری دارد. دانشگاه علوم پزشکی ایلام و دانشگاه ایلام دو دانشگاه مهم این شهر هستند. ایلام دارای منابع خوب گاز و نفت است.

دهلران شهری در جنوب استان ایلام است. این شهر در استان از نظر جمعیت رتبهٔ دوم و از نظر مساحت اولین شهرستان استان است. دهلران نسبت به دیگر شهرستان‌های استان ایلام، مرز مشترک بیشتری با کشور عراق دارد. در سال ۱۳۹۳ خورشیدی، مساحت حریم قانونی شهر ۵۴/۱۰۴ کیلومترمربع و مساحت محدوده خدماتی شهر ۳۶/۴ کیلومتر مربع بوده‌است.

ساکنین شهرستان دهلران ترکیبی از اقوام کرد، لر و عرب هستند. کردی رایج در دهلران که در تقسیم‌بندی‌های زبانشناختی به کردی «کُردَلی» نیز معروف است، گونه ای از زبان کردی است که در واقع در انتهایی‌ترین مناطق کُردزبان ایران بدان تکلم می‌شود و از حیث مطالعات زبانشناختی حائز اهمیت است؛ چراکه هنوز بسیاری از زوایای این گونه از زبان کردی ناشناخته مانده‌است. یکی از ویژگی‌های مردمشناختی این منطقه این است که دهلران در نقطه ای قرار گرفته‌است که از دیرباز بخشی از منطقهٔ تاریخی «صفحهٔ کُرد» بوده‌است. همچنین، ایل «کُرد» که بخشی از ساکنان این شهرستان می‌باشند، تنها ایلی هستند که در تمام مناطق کردزبان جهان به این نام (کُرد) معروفند.

در اوایل قرن بیستم، دو گروه عشایری و قومی مشخص در دشت دهلران سکونت داشتند. لرهای چادرنشین، در قشلاق در این دشت زندگی می‌کردند و در تابستان به مرتع‌های کوهستانی کوچ می‌کردند؛ عرب‌های قبایلی که بین مراتع کم‌بضاعت تابستانی در حوضه رودخانه دجله و دهلران جابه‌جا می‌شدند و در ماه‌های تابستان جایگزین لرها می‌شدند. پس از جنگ جهانی دوم اهالی عشایری کُرد و لر در روستاها اسکان یافتند. این شهر یک پاسگاه نظامی داشت که بعدها تبدیل به شهری از خانواده‌های کُرد و لر شد.